Jan

Jan

Een leuke vrijdagavond

Over mijPosted by Jan Mon, February 25, 2019 01:14:12

Zoals zoveel mensen kijk ik uit naar het weekend. Het weekend is voor mij vrijdag op café en zaterdag in de dancing. Het weekend laat mij toe om de week te vergeten en de volgende week weer aan te kunnen. Elk weekend bepaald de kwaliteit van mijn leven.

Als een persoon die al jaren met een depressie leeft mag je dat echt letterlijk nemen. Eén slecht weekend kan de druppel zijn om de zelfmoordgedachten mallemolen in gang te steken. Ik leef dus steeds op een slappe koord. De week doorkomen en in het weekend energie op doen om de volgende week door te komen. Als het geen goed feestje is geweest valt het mij moeilijk om “tot volgende week” te zeggen. Ik ben autistisch en als ik dat zeg wil ik dat ook waar kunnen maken. Misschien kom ik deze week niet door. Ik zwaai dan enthousiast en zwijg.

Waar ik dus in het weekend zwaai en draai op de dansvloer, onzinnige grapjes brouw en altijd lach is de week een ander verhaal. Sinds men vriendin me na 16 jaar verlaten heeft voel ik me eenzaam. Alle contacten waren in de loop der jaren verdwenen en nieuwe contacten zijn moeilijk op te bouwen. De kwaliteit van het weekend wordt dan ook berekend op hoeveel contacten er gelegd geweest zijn en de kans om tijdens de week ook contact te hebben.
En dat gaat me niet vlot af, al denken de meeste mensen van wel. Ge ziet er goed uit, ge kunt goed dansen, zoveel energie. Ja…alles gaat in de vrijdag en zaterdag avond. Het contrast met de week is groot, heel groot. Maar ik moet, het is een kwestie van leven en dood.

Vorige week vrijdag was een heel slechte dag. Heel weinig volk op café. Een paar donkere nummers knalden uit de boxen en de duivels in mijn hoofd waren in hun sas. Dus vroeg naar huis, maar thuis was niet beter. Van 22:00 tot 6 uur ‘s morgens in de hel geweest. Ik bespaar je de details maar het was geen nacht om te herinneren, …. als je niet in de hel woont.
Een anti depressieva was nodig om de zaterdag te kunnen vertrekken. De zaterdag was goed. Iemand wou maandag ergens gaan dansen en ik mocht mee. Het leven lachte me weer toe.

Het was een goede week. De beste in maanden. Ik was dan ook hoopvol als ik vrijdag vertrok op café. Het was rustig op café maar het was nog vroeg. Aan de klap geraakt met een vent, gedanst met zijn vriendin. Het gesprek was mij iets te donker (waarschijnlijk door mij) en ik zoek contacten met vrouwen niet met mannen, maar het was nog vroeg en er was onder tussen veel volk in het café. Alles zag er goed uit.

En toen was het plots gedaan. Ineens staan daar een hoop mannekes in het blauw die de muziek stil leggen en zeggen dat we ons handen steeds zichtbaar moeten houden. Geen uitleg waarom, of over hoe het eraan toe ging gaan of wat dan ook. Een stel opgefokte macho’s die die stomme café gangers eens gingen tonen hoe machtig ze wel zijn. Eigenlijk en zielig vertoon om de eer hoog te houden over een al lang verloren strijd.

Zoals ik al zei ben ik autistisch en dit was men eerste razzia (op 52 jarige leeftijd). Ik dacht dat het snel en vlot voorbij ging gaan. Was ik effe verkeerd.

Op men stoel zittend denkend hoe ik het beste van deze situatie kon maken komt er ineens een hond met zijn poten op mijn barkruk snuffelen aan mij. Ik aangenaam verrast door de interesse van het dier, ik wou de hond strelen. Ja… mensen zien me niet graag, dieren vaak wel. Dit was dus een leuke ontmoeting waarvoor ik naar café kom, de rest van het café dacht zeker iets anders.

Ik kreeg prompt een blauwe bewaker wiens iq even hoog bleek als mijn eq. Laten we hem belachelijk ventje noemen. Belachelijk ventje beval me mijn vest die aan de barkruk hing aan te doen. Euch dat is niet mijn vest. Dat is de vest van een vrouw en ook een sacoche. “Waar is je vest” snauwt belachelijk ventje. Ik antwoord dat ik geen vest mee heb, alleen men trui.

Neem dan je trui en kom mee. Belachelijk ventje houdt me vast aan men arm en breng me naar buiten. Ik besef het niet maar voor iedereen ben ik nu al een veroordeelde crimineel. Zeker voor belachelijk ventje is er geen enkele twijfel dat hij de grootste drugsdealer te pakken heeft en er een promotie wacht. Alle zo gedroeg hij zich toch.

Buiten is de brandweer een tentje aan het opzetten. Ik merk dat er meer blauwe mannekes rondlopen dan dat er volk in het café zit. Geweren, kogelvrije vesten, ik heb nooit beseft dat het daar zo gevaarlijk was op café. De motorkap van men auto is ingericht als bureau voor iemand met een heel opvallende snor en een rol die ik zou omschrijven als de projectleider, laten we hem snorremans noemen.

Ik merk dat de lampen van men auto aan staan. Dat overkomt me normaal niet dus ik vind dat heel raar. Vanwaar ik aan de toog zat kon ik men auto zien maar dat de lampen aan waren was me niet opgevallen. Ik vraag beleefd aan belachelijk ventje of ik de lampen mag uitzetten in het kader van “leeglopende batterij”. Dat mag niet. Ook al goed.

Snorremans is ondertussen bezig met de “verdachte” voor mij. Laten we hem verdachte1 noemen. Het ziet er mij een vriendelijk manneke uit die net als mij niet weet wat hem overkomt. Snorremans eist zin gsm om een kopie te maken. Ik voel me samen met verdachte1 in elkaar krimpen. Verdachte1 stamelt “wanneer krijg ik die terug?” Snorremans antwoord dat weet ik niet. Zolang als we die nodig hebben.

Dit gaat er voor mij finaal over. Het volgende gaat door mijn hoofd: Hoe kan ik volgende week overleven zonder gsm? Waarom zou ik mijn privé gesprekken, chats bankgegevens, foto’s en contacten delen met een bende idioten die geen beetje respect voor mij tonen als ze voor mijn neus staan? Laat staan wat ze doen als ik er niet bij ben. Een kopie van mijn gsm? Hoe lang gaan ze die dat bewaren? Met wie gaan ze die data delen? Zijn die mannen in staat om die kopie deftig te beveiligen? Kan ik het vernietigen van de kopie vertrouwen? En zijn ze daar mee bezig?

Ik beslis om in te grijpen en vraag “Is dat wel wettelijk?”. Ik weet niet wat snorremans gezegd heeft maar het was zeker niet ja of nee. Belachelijk ventje zegt “staat er iets illegaal op je telefoon?”, ik zeg “nee”. Waarom kan je die dan niet geven. Omdat ik niet wil zeggen dat ik mijn gesprekken op chat niet wil delen, lieg ik en zeg “omdat er foto’s op staan”. Waarop belachelijk ventje zegt “och alsof dat ons interesseert.”. Ik denk en alsof ik ook maar één woord geloof van wat jij zegt.

Belachelijk ventje zegt “als ge liever gerold wordt kan dat ook hoor.” Ik antwoord “sorry maar dit is de eerste keer dat ik dit meemaakt en uw taalgebruik is mij niet duidelijk. Wat bedoeld U met gerold worden?”. Belachelijk ventje kijkt me aan als een koe naar een trein, de agressie is duidelijk in zijn ogen. Hij maakt geen volzinnen maar spreekt dreigend over “handboeien, gevangenis” en nog meer van die dreigende taal. De sfeer is op zijn minst grimmig en de druk wordt opgevoerd door de andere agenten. Ze komen dichterstaan om duidelijk te maken dat ik niet veel te zeggen heb.

Ik ben niet zeker maar ik vermoed dat verdachte1 gezwicht is en zijn mobieltje afgegeven heeft. Hij wordt naar de tent geleid.

Snorremans heeft nu tijd voor mij. “Adres”. Ik denk, je hebt mijn identiteit kaart, je gebruikt mijn auto met een perfect officieel geregistreerde nummerplaat als bureau maar je weet men adres nog niet? Meneer wil nog ne grote slag slaan voor zijn pensioen zeker? Maar ik antwoord zo beleefd mogelijk en geef men adres. “Je telefoon” snauwt snorremans. Ik antwoord dat ik men telefoon niet afgeef. Snorremans dreigt nog wat maar ik geef niet af. Over my dead body denk ik.

Snorremans heeft nu iets ander te doen, ik leun tegen men auto, maar achterlijk ventje laat niet los. “Als wij uw gsm vragen moet gij die geven”. Ik zeg dat in het kader van de wet op de privacy ik men gsm niet moet afgeven. Achterlijk ventje zegt “en gij weet dat”. Ik antwoord dat ik dat nu toevallig weet. Dit gaat nog even door tot achterlijk ventje ook door heeft dat hij dit spelleke niet gaat winnen. Hij gaat dus over tot fysiek machtsmisbruik.

Ik moet van belachelijk ventje 10 stappen in de richting van de tent zetten waar verdachte1 op dat moment gefouilleerd wordt. Kwestie om duidelijk te maken dat ik moet luisteren. Ik sta daar een tijdje te lummelen en ik vraag of ik weer tegen men auto mag leunen. Achterlijk ventje snauwt dat het niet mag. Ook goed.

Ik word binnen geleid in de tent terwijl verdachte1 zijn schoenen is aan het aandoen. Hij ziet er opgelucht uit, ik vermoed dat er niks is gevonden. Ik heb hem ook niet meer gezien. Er wordt gevraagd of ik akkoord ben met fouilleren. Natuurlijk mag dat. Ik doe niet ambetant, jullie doen ambetant.
De fouilleur van dienst is vriendelijk en correct. Ik had enkel een spannend t-shirt, trui, bretellen en spannende broek aan, zoals elke goed opgeleide flik weet: “hopen met plaats om drugs ongemerkt mee te nemen”. Op vraag verwijder ik alles uit de broekzakken: dat is dus wat briefjes geld, rijbewijs bankkaart en sleutels en leg het op een stoel van het café. Identiteit kaart is bij snorremans. Fouilleur kijkt raar op en vraagt of dat alles is. Ik voel nog eens, ja dat is alles. Fouilleur voelt en vind niks. Nog even schoenen uit en broek en slip naar beneden maar behalve mijn lul was daar niet veel te vinden. Alles ok dus en dat wordt ook zo gerapporteerd naar snorremans.

Terwijl ik mijn broek optrek hoor ik. “We moeten zijn gsm nog hebben voor een kopieke.” Met men broek op men enkels sta ik zo rap als tellen bij mijn gsm. Over my dead body denk ik. Ik was net op tijd voor de aanstormende flik die onverrichte zaken terug keert.

Fouilleur blijft van dan af bij mij. Dank daarvoor meneer fouilleur. Buiten gekomen zie ik blondine met de drugsverslaafde hond weer. Ze kijkt heel agressief. Ik doe mijn auto van het slot. De hond wordt in de auto losgelaten. De hond heeft de tijd van zijn leven in men auto. De stress stijgt met de tijd bij mij. “Het duurt me te lang” zeg ik. Fouilleur antwoord dat als er iets was de hond al lang signaal had gegeven.

Dan ook nog even de hond in de koffer. De hond zit blij te wezen in de koffer en kijkt me happy aan. Ja ik heb 3 katten en meer dan half jaarlijks wordt mijn auto niet gereinigd en gister middag nog naar de glasbol geweest men 2 grote vuilbakken glas waar hier en daar wel een reukje aan zat, god weet wat die hond riekt en zit te denken. Ondertussen gaat blondine ook nog eens kijken in de auto. Alsof ze een betere neus heeft dan de hond. Ze raapt een stukje vuil op vanonder de bestuurderszetel en gooit het na inspectie op de grond. Geen enkele flik die haar aanspreekt over vuil op de openbare weg werpen. Om maar over de geworpen blik naar mij te zwijgen.

Ik ben nu dus officieel zonder drugs en het is tijd voor charme offensief om de schade te beperken. “ach gij woont daar, das een schoon huizeke he”. “Het gaat hier nog een tijdje duren ge moogt niet naar binnen dus ge kunt beter vertrekken.” Ik antwoord beleefd en denk “Er komt geen flik mijn huis meer in.”

Ik ben naar huis gereden en vrij snel gaan slapen, te veel emoties. Zaterdag ben ik met blauwe mannekes in men hoofd wakker geworden. Ik heb een antidepressiva genomen en gebeld naar vrienden voor advies.

Zaterdagavond was vrij goed maar lang niet goed genoeg om vrijdag te doen vergeten. Zondag weer tussen blauwe mannekes en zelfmoord gedachten wakker geworden.

EPILOOG

Als je politieagent bent en dit leest dan moet je nu eens extra goed opletten. Die mensen in het café werken in de week en moeten zich kunnen ontspannen omdat ze net zoals jij onder veel te veel stress staan. Zij betalen belastingen en daarmee wordt je loon betaald. Je neemt ons bij zo een actie ons vrijheid af, je neemt onze cafébaas zijn recette af, van mij neem je zelf een deel van men overlevingskansen af en god weet wat van andere mensen.
Is het dan zoveel gevraag om correct en vriendelijk te zijn. Een beetje bewust van wat mensen doorgaan als ze daar alleen staan tussen een groep goed uitgerust en bewapende mensen die geen enkel respect voor jou tonen? Die je behandelen als een crimineel zonder enige vorm van bewijs?

Mijn telefoon is men connectie met de rest van de wereld. Als je die weg neemt kom ik de week niet door. Als je daar een kopie van neemt neem je een stuk van men ziel weg. Er staan geen illegale zaken op mijn telefoon maar wel zielsgeheimen die ook al interesseren ze je niet ik wil ze niet delen met jou. Er staan ook zielsgeheimen van anderen en die wil ik jou nog minder geven.
Als je een dochter/nichtje hebt, vraag haar eens naar haar dagboek om een kopieke te maken.

Als de mensen jou stress geven komt dat ook omdat jij of je collega zich ooit als een oen heeft gedragen en jij of je collega dat toe liet. Dit is niet de eerste keer dat de politie zich naar mij misdraagt. En als dat niet meer gebeurd is dat enkel omdat ik hier niet lang meer ga rondlopen. Neen ik heb geen vertrouwen in mensen die de wet moeten laten naleven maar zelf een loopje nemen met de wet. Neen ik heb geen vertrouwen in een organisatie die de mensen moet helpen maar als je hulp vraagt hun kat stuurt en als je op café zit je avond komt verpesten en je behandeld als een stuk vuil.

Ik heb er natuurlijk het volste vertrouwen in dat volgens de politie alles volgens het boekje is verlopen en dat het een succesvolle en nodige actie was met een minimum aan impact voor de burger.

Maar: Ik leef nu met de leuze: Politie uw vriend… misschien, maar niet de mijne.




Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.